Nobliści

Rok	Imię i nazwisko	Przeczytane	Uzasadnienie
1901	Sully Prudhomme		za „wybitne osiągnięcia literackie, a zwłaszcza za idealizm, doskonałość artystyczną oraz niezwykłe połączenie duchowości i intelektu”
1902	Theodor Mommsen		„jeden z największych pisarzy historycznych”
1903	Bjørnstjerne Bjørnson		za „szlachetnie podniosłą i różnorodną poezję, która zawsze wyróżniała się świeżością natchnienia i rzadko spotykaną czystością ducha”, a także za „talent epicki i dramatyczny”
1904	Frédéric Mistral		za „świeżość i oryginalność utworów poetyckich, oddających prawdziwie ducha narodu”
	José Echegaray y Eizaguirre		za „liczne zasługi dla odrodzenia tradycji hiszpańskiego dramatu”
1905	Henryk Sienkiewicz		za „wybitne osiągnięcia w dziedzinie eposu”
1906	Giosuè Carducci		„nie tylko za głęboką wiedzę i krytyczny umysł, ale przede wszystkim za twórczą energię, świeżość stylu i siłę liryczną, tak charakterystyczną dla jego poetyckich arcydzieł”
1907	Rudyard Kipling	Księga dżungli	za „zmysł obserwacyjny, dojrzałość idei i wybitny talent prozatorski”
1908	Rudolf Eucken		za „poszukiwanie prawdy, przenikającą wszystko siłę myśli, szeroki horyzont, bystrość i sugestywność, z którymi bronił on i rozwijał filozofię idealistyczną”
1909	Selma Lagerlöf		„w hołdzie wielkiemu idealizmowi, błyskotliwej wyobraźni i duchowej przenikliwości, które wyróżniają jej utwory”
1910	Paul Heyse		za „artyzm i idealizm, które demonstrował na przestrzeni całej swojej długiej i płodnej twórczo drogi jako poeta liryczny, dramaturg, powieściopisarz i autor znanych na całym świecie nowel”
1911	Maurice Maeterlinck		za „wielostronną działalność literacką, a w szczególności za utwory dramatyczne, wyróżniające się bogactwem wyobraźni i poetycką fantazją”
1912	Gerhart Hauptmann		„przede wszystkim w uznaniu jego płodnej, różnorodnej i wybitnej działalności w dziedzinie sztuki dramatycznej”
1913	Rabindranath Tagore		za „pełne głębokiego uczucia, oryginalne i przepiękne wiersze, w których z wyjątkowym mistrzostwem wyraziło się jego myślenie poetyckie, będące, według jego własnych słów, częścią literatury Zachodu”
1914	Nagrody nie przyznano
1915	Romain Rolland		za „wielki idealizm utworów literackich, za współczucie i za umiłowanie prawdy, z którą opisuje on różne charaktery ludzkie”
1916	Verner von Heidenstam		„najbardziej widoczny przedstawiciel nowej ery w literaturze światowej”
1917	Karl Adolph Gjellerup		za „różnorodną twórczość poetycką i wzniosłe ideały”
	Henrik Pontoppidan		za „prawdziwe opisanie życia współczesnego Danii”
1918	Nagrody nie przyznano
1919	Carl Spitteler		za niezrównany epos „Wiosna olimpijska”
1920	Knut Hamsun		za powieść „Błogosławieństwo ziemi”
1921	Anatole France		za „błyskotliwe osiągnięcia literackie wyróżniające się wykwintnością stylu, głębokim humanizmem i prawdziwie galijskim temperamentem”
1922	Jacinto Benavente		za „błyskotliwe mistrzostwo, z jakim kontynuuje tradycje hiszpańskiego dramatu”
1923	William Butler Yeats		za „uduchowioną twórczość poetycką, oddającą w najwyższej formie artystycznego ducha narodowego”
1924	Władysław Reymont		za wybitny epos narodowy, powieść „Chłopi”
1925	George Bernard Shaw		„za twórczość naznaczoną idealizmem i humanizmem, za przenikliwą satyrę, która często łączy się z wyjątkowym pięknem poetyckim”
1926	Grazia Deledda		za „poetyckie dzieła, w których z jaskrawą plastycznością opisuje życie jej ojczystej wyspy, a także za głębię w podejściu do ludzkich problemów w całości”
1927	Henri Bergson		jako „znak uznania dla jego jaskrawych i podtrzymujących wiarę w życie idei, a także dla wyjątkowego mistrzostwa, z jakim te idee były wcielane”
1928	Sigrid Undset		za „niezapomniany opis skandynawskiego średniowiecza”
1929	Thomas Mann		„przede wszystkim za wielką powieść „Buddenbrookowie”, która stała się klasyką współczesnej literatury, i której popularność nieustannie rośnie”
1930	Sinclair Lewis		za „szlachetnie podniosłą i różnorodną poezję, która zawsze wyróżniała się świeżością natchnienia i rzadko spotykaną czystością ducha”
1931	Erik Axel Karlfeldt		za „wybitne osiągnięcia literackie, w szczególności za idealizm, doskonałość artystyczną, a także niezwykłe połączenie duchowości i talentu, o czym świadczą jego książki”
1932	John Galsworthy		za „wielką sztukę prozatorską której szczytem jest „Saga rodu F’orsyte’ów”
1933	Iwan Bunin		za „surowe mistrzostwo, z którym rozwija on tradycje klasycznej literatury rosyjskiej”
1934	Luigi Pirandello		za „twórczą śmiałość i wynalazczość w odrodzeniu sztuki dramaturgicznej i scenicznej”
1935	Nagrody nie przyznano
1936	Eugene O'Neill		za „prawdziwość i głębię utworów dramatycznych, traktujących w nowy sposób gatunek tragedii”
1937	Roger Martin du Gard		za „siłę artystyczną i prawdę w przedstawieniu człowieka, a także najbardziej odczuwalnych problemów współczesnego życia”
1938	Pearl Buck		za „wspaniały epicki opis życia chińskich chłopów i za biograficzne arcydzieła”
1939	Frans Sillanpää		za „głębokie przeniknięcie w życie fińskich chłopów i wyborne opisanie ich obyczajów w więzi z przyrodą”
1940	Nagrody nie przyznano
1941	Nagrody nie przyznano
1942	Nagrody nie przyznano
1943	Nagrody nie przyznano
1944	Johannes Jensen		za „rzadko spotykaną siłę i bogactwo poetyckiej wyobraźni połączone z duchowym umiłowaniem nauki i odrębnością stylu twórczego”
1945	Gabriela Mistral		za „poezję prawdziwego uczucia, czyniącą jej imię symbolem idealistycznych dażeń dla całej Ameryki Łacińskiej”
1946	Hermann Hesse		za „szlachetnie podniosłą i różnorodną poezję, która zawsze wyróżniała się świeżością natchnienia i rzadko spotykaną czystością ducha”
1947	André Gide		za „głębokie i znakomite artystycznie utwory, w których ludzkie problemy przedstawione są z nieustraszonym umiłowaniem prawdy i głęboką przenikliwością psychologiczną”
1948	T. S. Eliot		za „wydatny wkład nowatorski we współczesną poezję”
1949	William Faulkner		za „znaczny i unikatowy z artystycznego punktu widzenia wkład w rozwój współczesnej powieści amerykańskiej”
1950	Bertrand Russell		„jednym z najbłyskotliwszych przedstawicieli racjonalizmu i humanizmu, nieustraszonym bojownikiem o wolność słowa i wolność myśli na Zachodzie”
1951	Pär Lagerkvist		za „siłę artystyczną i absolutną niezależność sądów pisarza, który próbował w swej twórczości odnaleźć odpowiedzi na wieczne pytania stojące przed ludzkością”
1952	François Mauriac		za „głęboką przejrzystość duchową i siłę artystyczną, którą ukazuje w swoich powieściach dramat ludzkiego życia”
1953	Winston Churchill		za „wielkie mistrzostwo utworów o charakterze historycznym i biograficznym, a także błyskotliwą sztukę oratorską, z pomocą której bronił najwyższych ludzkich wartości”
1954	Ernest Hemingway		za utwór „Stary człowiek i morze”
1955	Halldór Laxness		za „wyrazistą siłę epicką, która odrodziła wielką sztukę prozatorską Islandii”
1956	Juan Ramón Jiménez		za „poezję liryczną, wzór wielkiego ducha i czystości artystycznej w hiszpańskiej poezji”
1957	Albert Camus		za „ogromny wkład w literaturę, ukazującą znaczenie ludzkiego sumienia”
1958	Borys Pasternak		za „znaczące osiągnięcia we współczesnej poezji lirycznej, a także za kontynuowanie tradycji wielkiej prozy epickiej”
1959	Salvatore Quasimodo		za „poezję liryczną, która z klasyczną żywiołowością wyraża tragiczne doświadczenie naszych czasów”
1960	Saint-John Perse		za „wzniosłość i obrazowość”, które „odzwierciedlają uwarunkowania naszych czasów”
1961	Ivo Andrić		za „siłę daru epickiego, pozwalającą w całej pełni odsłonić ludzkie losy i problemy związane z historią jego kraju”
1962	John Steinbeck		za „realistyczny i poetycki dar, połączony z subtelnym humorem i ostrym widzeniem spraw socjalnych”
1963	Jorgos Seferis		za „wybitne utwory liryczne, oddające pokłon światu starożytnych Hellenów”
1964	Jean-Paul Sartre		za „bogatą w idee, przesiąkniętą duchem wolności i poszukiwaniami prawdy twórczość, mającą ogromny wpływ na nasze czasy”
1965	Michaił Szołochow		za „siłę artystyczną i prawdziwość epopei o dońskim kozactwie w przełomowych dla Rosji czasach”
1966	Samuel Agnon		za „głęboko oryginalną sztukę prozatorską, przenikniętą żydowskimi motywami ludowymi”
	Nelly Sachs		za „wybitne utwory liryczne i dramatyczne, analizujące los narodu żydowskiego”
1967	Miguel Ángel Asturias		za „wybitne osiągnięcia twórcze, u podłoża których leży zainteresowanie obyczajami i tradycją Indian Ameryki Łacińskiej”
1968	Yasunari Kawabata		za „mistrzostwo pisarskie, które oddaje istotę japońskiej świadomości”
1969	Samuel Beckett		za to, że „w nowych dla dramatu i prozy formach ukazuje wzniosłość człowieka w jego skrajnym opuszczeniu”
1970	Aleksander Sołżenicyn		za „siłę moralną, zaczerpniętą z tradycji wielkiej literatury rosyjskiej”
1971	Pablo Neruda		za „poezję, która z nadzwyczajną siłą wyrażała los całego kontynentu”
1972	Heinrich Böll		za „twórczość, w której szeroki ogląd rzeczywistości łączy się z wielką sztuką tworzenia charakterów, twórczość, która stała się ważnym wkładem w odrodzenie niemieckiej literatury”
1973	Patrick White		za „epickie i psychologiczne mistrzostwo, dzięki któremu odkryty został nowy literacki kontynent”
1974	Eyvind Johnson		za „sztukę powieściową, przeglądającą się w czasie i przestrzeni i służącą wolności”
	Harry Martinson		za „twórczość, w której jest wszystko – od kropli rosy po kosmos”
1975	Eugenio Montale		za „”znaczące osiągnięcia w poezji, która odznaczała się przenikliwością oraz wyrażaniem zupełnie pozbawionych iluzji poglądów na życie”
1976	Saul Bellow		za „humanizm i subtelną analizę współczesnej kultury, łączące się w jego twórczości”
1977	Vicente Aleixandre		za „wybijającą się twórczość poetycką, która odzwierciedla sytuację człowieka w kosmosie i we współczesnym społeczeństwie i stanowi świadectwo odrodzenia hiszpańskiej poezji w okresie międzywojennym”
1978	Isaac Bashevis Singer		za „pełną uczucia sztukę prozatorską która wyrastając z polsko-żydowskich tradycji kulturowych porusza jednocześnie odwieczne problemy”
1979	Odyseas Elitis		za „twórczość poetycką, która w nurcie greckiej tradycji z odczuwalną siłą i intelektualną precyzją maluje walkę człowieka o wolność i niezależność”
1980	Czesław Miłosz		za całokształt twórczości
1981	Elias Canetti		za „utwory, odznaczające się światopoglądowym bogactwem i siłą artystyczną”
1982	Gabriel García Márquez		za „powieści i opowiadania, w których fantazja i realizm łączą się w złożony świat poezji, odzwierciedlającej życie i konflikty całego kontynentu”
1983	William Golding	Władca much	za „powieści, które dopomagają zrozumieć warunki funkcjonawania człowieka we współczesnym świecie”
1984	Jaroslav Seifert		za „przenikniętą zmysłowością, otwartością i bogactwem kreatywnej fantazji, która daje obraz ludzkiej niezłomności i wielostronności”
1985	Claude Simon		za „połączenie w swej twórczości porządków: poetyckiego i malarskiego”, a także za „głębokie zrozumienie roli czasów w przedstawieniu człowieka”
1986	Wole Soyinka		Otrzymał ją jako ten, który „w szerokiej perspektywie kulturowej i z poetyckim kolorytem kształtuje dramat istnienia”
1987	Josif Brodski		za „uniwersalne wartości całokształtu twórczości literackiej, odznaczające się jasnością myśli i poetycką siłą”
1988	Nadżib Mahfuz		za trylogię „kairską”
1989	Camilo José Cela		za „bogatą i mocną prozę, która z powściągliwym współczuciem ukazuje bezbronne istnienie człowieka”
1990	Octavio Paz		za „namiętne pisarstwo z szerokimi horyzontami, cechującymi się inteligencją emocjonalną i humanistyczną uczciwością”
1991	Nadine Gordimer		Otrzymała ją jako ta, która „przez swą wspaniałą epikę stała sie wielkim dobrodziejstwem dla ludzkości”
1992	Derek Walcott
1993	Toni Morrison		Otrzymała ją za to, że „w powieściach charakteryzujących się siłą wizji literackiej i poetyckich wartości, przedstawia najważniejsze problemy amerykańskiej rzeczywistości”
1994	Kenzaburō Ōe		za „siłę i poezję w tworzeniu wyimaginowanego świata, w którym życie i mit składają się na poruszający obraz sytuacji człowieka we współczesnym świecie”
1995	Seamus Heaney		za „dzieła o lirycznej piękności i etycznej głębi, które chwalą cuda dnia codziennego i żywą przeszłość”
1996	Wisława Szymborska		za „poezję, która z ironiczną precyzją pozwala historycznemu i biologicznemu kontekstowi ukazać się we fragmentach ludzkiej rzeczywistości”
1997	Dario Fo		Otrzymał ją jako ten, który rywalizuje z błaznami średniowiecznymi w krytykowaniu władzy oraz popieraniu godności uciskanych
1998	José Saramago		za dzieło, które „przypowieściami, podtrzymywanymi przez wyobraźnię, współczucie i ironię, stale umożliwia nam pojmowanie iluzorycznej rzeczywistości”
1999	Günter Grass		Otrzymał ją jako ten, którego „swawolne czarne bajeczki portretują zapomnianą twarz historii”
2000	Gao Xingjian		Członkowie szwedzkiej akademii najbardziej docenili książkę „Góra duszy”
2001	V. S. Naipaul		jest uważany za „spadkobiercę Conrada, który maluje zmierzch imperiów z perspektywy moralisty”
2002	Imre Kertész		za „powieści, które przeciwstawiają osobiste doświadczenie jednostki wobec brutalnej bezstronności historii”
2003	John M. Coetzee		książki laureata odznaczają się „analityczną błyskotliwością i wymownymi dialogami”
2004	Elfriede Jelinek		za „demaskowanie absurdalności stereotypów społecznych w powieściach i dramatach”
2005	Harold Pinter		za „odkrywanie przepaści pod codzienną gadaniną i wymuszanie wejścia do zamkniętych przestrzeni ucisku”
2006	Orhan Pamuk		nagrodzono pisarza, który „w poszukiwaniu melancholijnej duszy swojego rodzinnego miasta odkrył nowe symbole zderzenia i przenikania się kultur”
2007	Doris Lessing	Idealne matki	„jej epicka proza jest wyrazem kobiecych doświadczeń. Przedstawia je z pewnym dystansem, sceptycyzmem, ale też z ogniem i wizjonerską siłą”
2008	Jean-Marie Gustave Le Clézio		za „nowe odkrycia, poetycką przygodę i sensualną ekstazę, badanie człowieczeństwa ponad i poza granicami cywilizacji”
2009	Herta Müller		jako ta, „która łącząc intensywność poezji i szczerość prozy przedstawia świat wykorzenionych”
2010	Mario Vargas Llosa		za „odwzorowanie struktur władzy i stanowcze obrazy indywidualnego oporu, buntu i porażki”
2011	Tomas Tranströmer		za „zwięzłe, przejrzyste obrazy, które dają nam świeży dostęp do rzeczywistości”
2012	Mo Yan		jako ten, „który z halucynacyjnym realizmem łączy opowieści ludowe, historię i współczesność”
2013	Alice Munro		jako „mistrzyni współczesnego opowiadania”